Orator Regius Skeltonis Laureatus in Singulare Meritissimumque Præconium Nobilissimi Principis Henrici Septimi, Nuper Strenuissimi Regis Angliæ, Hoc Epitaphium Edidit, Ad Sinceram Contemplationem Reve

Tristia Melpomenes cogor modo plectra sonare;
Hos elegos foveat Cynthius ille meos.
Si quas fata movent lacrymas, lacrymare videtur
Jam bene maturum, si bene mente sapis.
Flos Britonum, regum speculum, Salomonis imago,
Septimus Henricus mole sub hac tegitur.
Punica, dum regnat, redolens rosa digna vocari,
Jam jam marcescit, ceu levis umbra fugit.
Multa novercantis fortunæ, multa faventis
Passus, et infractus tempus utrumque tulit.
Nobilis Anchises, armis metuendus Atrides,
Hic erat; hunc Scottus rex timuit Jacobus.
Spiramenta animæ vegetans dum vescitur aura,
Francorum populus conticuit pavidus.
Immensas sibi divitias cumulasse quid horres?
Ni cumulasset opes, forte, Britanne, luas.
Urgentes casus tacita si mente volutes,
Vix tibi sufficeret aurea ripa Tagi.
Ni sua te probitas consulta mente laborans
Rexisset satius, vix tibi tuta salus.
Sed quid plura cano? meditans quid plura voluto?
Quisque vigil sibi sit: mors sine lege rapit.
Ad Dominum, qui cuncta regit, pro principe tanto
Funde preces quisquis carmina nostra legis.

Vel mage, si placeat, hunc timuit Jacobus,
Scottorum dominus, qui sua fata luit;
Quem Leo Candidior Rubeum necat ense Leonem,
Et jacet usque modo non tumulatus humo.

Refrigerii sedem, quietis beatitudinem, luminis habeat claritatem. Amen.