Elegia in Serenissimæ Principis Et Dominæ, Dominæ Margaretæ Nuper Comitissæ De Derby, Strenuissimi Regis Henrici Septimi Matris, Funebre Ministerium, Per Skeltonida Laureatum, Obatorem Regium, XVI. Di

Aspirate meis elegis, pia turma sororum,
Et Margaretam collacrymate piam.
Hac sub mole latet regis celeberrima mater
Henrici magni, quem locus iste fovet;
Quem locus iste sacer celebri celebrat polyandro,
Illius en genitrix hac tumulatur humo!
Cui cedat Tanaquil (Titus hanc super astra reportet),
Cedat Penelope, carus Ulixis amor:
Huic Abigail, velut Hester, erat pietate secunda:
En tres jam proceres nobilitate pares!
Pro domina, precor, implora, pro principe tanta
Flecte Deum precibus, qui legis hos apices.
Plura referre piget, calamus torpore rigescit,
Dormit Mecænas, negligitur probitas;
Nec juvat, aut modicum prodest, nunc ultima versu
Fata recensere (mortua mors reor est).
Quæris quid decus est? decus est modo dicier hircus;
Cedit honos hirco, cedit honorque capro.
Falleris ipse Charon; iterum surrexit Abyron,
Et Stygios remos despicit ille tuos.
Vivitur ex voto: mentis præcordia tangunt
Nulla sepulcra ducum, nec monumenta patrum;
Non regum, non ulla hominum labentia fato
Tempora, nec totiens mortua turba ruens.
Hinc statuo certe perituræ parcere chartæ,
Ceu Juvenalis avet eximius satirus.

Distichon execrationis in phagolœdoros.

Qui lacerat, violatve rapit præsens epitoma,
Hunc laceretque voret Cerberus absque mora!

Calon, agaton, cum areta. Re. in pa.
Hanc tecum statuas dominam, precor, O sator orbis,
Quo regnas rutilans rex sine fine manens!